Wąwóz Cheile Turzii, położony niedaleko miasta Turda, długi na prawie 1,5km, o ścianach przekraczających 200 metrów wysokości.



Średniowieczne uliczki miasta Sighișoara.




Ruchome figurki na wieży zegarowej w Sighișoarze. Każda z siedmiu figur reprezentuje inny dzień tygodnia.



Widok z wieży zegarowej w Sighișoarze na dachy starego miasta.



Widok z wieży zegarowej w Sighișoarze na nowszą cześć miasta, zlokalizowaną na zewnątrz murów miejskich.



Cmentarz ewangelicki w Sighișoarze. Dominują na nim niemieckie nazwiska tzw. Sasów siedmiogrodzkich. W XIII wieku tereny Transylwanii (w Polsce nazywanej Siedmiogrodem), należące wtedy do Węgier, zostały spustoszone przez najazdy tatarskie. Król Węgier Bela IV sprowadził wtedy na te tereny niemieckich kolonistów z Saksonii, którzy żyją tu to dziś, choć nie są już tak liczni jak w przeszłości. Jeszcze przed II Wojną Światową było ich ponad 700 000, po wojnie już o połowę mniej. Duża emigracja do Niemiec nastąpiła również w latach 80tych XX wieku. Obecnie liczebność Sasów siedmiogrodzkich oceniana jest na ok. 60 000 ludzi.



Wieża zegarowa w Sighișoarze, widok od strony starego miasta.



Dom w Sighișoarze, w którym w roku 1431 urodził się Vlad Țepeș, (Wład Palownik), znany również jako Vlad Drăculea – historyczny pierwowzór postaci słynnego wampira Drakuli z powieści Brama Stokera. Przydomek Palownik zawdzięcza on częstym egzekucjom swoich przeciwników brutalną metodą nabijania na pal.



Widok na wieś Biertan z murów kościoła obronnego.



Kościół obronny w Biertanie. Kościoły obronne są charakterystycznym elementem wsi zamieszkiwanych przez Sasów siedmiogrodzkich. Kościoły, będąc najmocniejszym budynkiem we wsi, na czas niebezpieczeństwa stawały się dla jej mieszkańców twierdzą, w której mogli się schronić. Kościół w Biertanie znajduje się na wzniesieniu, otoczony dwoma (w niektórych miejscach trzema) pierścieniami murów obronnych, a najwyższy z murów zaopatrzony jest w baszty.



Upalny środek dnia w mieście Mediaș.



Babcia z wnuczkiem karmią gołębie na rynku w Mediașu.



Tradycyjna saska zabudowa w Valea Viilor. Charakterystycznym elementem wsi zamieszkiwanych w przeszłości przez Sasów siedmiogrodzkich jest zwarta zabudowa składająca się z domów i muru z bramą, za którą znajduje się dziedziniec i budynki gospodarcze. Układ ten można spotkać w wielu wsiach Transylwanii.



Fragment prezbiterium kościoła obronnego w Saschiz. Kościoły obronne otaczane były murami obronnymi, ale w wielu przypadkach sam budynek kościół również dostosowywany był do celów obronnych. Na zdjęciu widoczna jest wysunięta galeria obudowana wysoko wokół prezbiterium, z której obrońcy mogli ostrzeliwać atakujących wrogów.



Zamek Rupea.



Mury obronne z basztami chroniące kościół obronny w Viscri.



Widok z wieży kościoła obronnego w Viscri. Widoczna jedna z baszt w obrębie murów obronnych.



Wnętrz kościoła w Viscri.



Uliczki Brașova chwilę po ustąpieniu ulewnej burzy, która przetoczyła się nad miastem. Liczące 285 tysięcy mieszkańców miasto jest pod względem wielkości ósmym miastem Rumunii, a drugim w Transylwanii.



Widok na Brașov z Turnul Negru (Czarnej Baszty). Po lewej sylwetka Biserica Neagră (Czarnego Kościoła), zbudowanego w latach 1385 – 1447, w tle dominujące nad miastem wzgórze Tâmpa.



Turnul Alb (Biała Baszta), która razem ze znajdująca się niedaleko Turnul Negru (Czarną Basztą) jako jedyne baszty znajdują się poza murami miejskimi. Zbudowano je w celu wzmocnienia obrony od strony wzgórza, które znajduje się blisko właściwych murów miejskich. W obecnych czasach obie wieże są dobrymi punktami widokowymi na miasto.



Turyści fotografują Brașov z tarasu Białej Baszty.



Zamek Bran, zbudowany w latach 1377 – 1382, odbudowany w stylu renesansowym  po pożarze w roku 1619. W latach 90tych XX wieku, w celu przyciągnięcia turystów, zamek zaczęto reklamować jako „zamek Drakuli”, pomimo że nie ma on nic wspólnego ani z Vladem Țepeșem ani z książką Brama Stokera. I choć po kliku latach zaprzestano tej niezgodnej z prawdą historyczna reklamy, to mit o „zamku Drakuli” do dzisiaj żyje swoim życiem i ciągle przyciąga tłumy turystów.



Brama wjazdowa na teren renesansowej twierdzy w Făgăraș.


Ruiny opactwa cystersów w Cârța. Opactwo zbudowano w latach 1230 – 1240, a zlikwidowano w roku 1474. Do dnia dzisiejszego w całości zachowało się tylko widoczne z tylu prezbiterium, które pełni obecnie funkcję małego kościoła.


Data wykonaniania: Czerwiec 2019

Użyty aparat: Canon EOS 760D, obiektyw: 
Canon EF-S 18-135mm